www.fileunder.nl

Bij de titel Yes But No dacht ik als eerste aan Little Britains Vicky Pollard. Misschien was dat zelfs de bedoeling van de Kentucky Dare Devils, want deze Belgen nemen zichzelf, getuige hun bio, ook niet al te serieus. Ze beschrijven dit album als 'zes adrenalinebommen die rocken als een zombie in een wijwatervat'. Daarbij moet je overigens niet denken aan metal of aanverwanten, maar aan retrorock á la Wolfmother en The Datsuns, met hier en daar een snufje Belgenrock. Doordat de gitaren niet vol naar voren gemixt zijn, blijft er een ruimte in het geluid die het geheel licht verteerbaar, ja bijna poppy houdt. Verwar die omschrijving niet niet met lichtgewicht, overigens. Het blijft zes tracks lang vlot en degelijk, met een aangename vibe die doet vermoeden dat dit wel eens een fantastische live-act zou kunnen zijn. ()

www.livexs.nl

Typisch Vlaams – of Europees, zo u wilt – willen de Kentucky Dare Devils niet zijn. Hoewel ze behoorlijk Amerikaans klinken, zingen de waaghalzen wel 'too tired to work for the American Dream'. Maar wie hun EP Yes But No beluistert, waant zich meteen op een monstertruckshow ergens in, inderdaad, Kentucky. Een walhalla voor brullende motoren, onbevreesde stuntmannen en veel te veel benzine. Eigenlijk komt dit viertal dus uit België, niet bepaald een land vol high speed chases. Als je bij onze zuiderburen harde rockmuziek maakt, dan dringen vergelijkingen met Triggerfinger en A Brand zich al meteen op. Maar ook niet-Belgen als Wolfmother dienden waarschijnlijk als inspiratie. Dat er weer een band opduikt die dit soort hoogste versnellingrock maakt, bewijst toch wel dat de Belgen er een speciaal zintuig voor hebben.Jaloersmakend is het talent van bassist en zanger Jeroen Van Overbeke, die met zijn stem een groot bereik bedient en als bassist bijna feilloos musiceert. Zoals dat gaat met dit soort platen: je wilt alleen maar meer. Dan is amper twintig minuten toch echt te kort. Snel een echt album! (13/10/2011 - Koen Verhelst)

www.darkentries.be

Uit Amerika? Nee, uit ons eigenste regeringsloze Belgenland komen deze Kentucky Dare Devils en ze spelen luide, ruige, smerige rock’n’roll. Het neigt wel wat naar stonerrock en zit dan ook vol invloeden van seventies hardrock en garagerock. Ik stel me voor dat ze het verzamelde oeuvre van The Stooges, The MC5, Led Zeppelin en AC/DC in hun platenkast hebben staan. Uiteindelijk zijn ze redelijk goed vergelijkbaar met bijvoorbeeld een Danko Jones. De vier muzikanten uit de streek van Tielt hebben een verleden in de bands Trunkboy en Pale. Hun eerste mini-album is met 17 minuten speelduur kort maar krachtig: zes stevige, loeiharde rockers denderen aan sneltreinvaart voorbij en eer je het weet is het gedaan en duw je andermaal op de playtoets. Bij de opener “American Dream” weet je meteen dat het heel erg goed zit. Van het titelnummer “Yes But No” maakten ze een vette clip met Elvis imitator. Het enige wat ik nog mis bij de Kentucky Dare Devils is een hammond orgeltje. :-) (12/09/2011 - Henk Vereecken)

www.mindview.be

Het Belgische collectief gekend als de Kentucky Dare Devils brengt een goed klinkende mix van Danko Jones met hardrock uit de jaren zeventig. Soms recht in je gezicht ("American Dream") of met een ronkende baslijn ("On The Radio"), dan weer op "Bruise My Body" zoals Rival Sons de helden van The Stooges of Led Zeppelin recycleert. Nog geen revolutie, wel al het begin van oproer. (09/2011 - KM)

www.whiteroomreviews.be

Het Belgische viertal Kentucky Dare Devils heeft een nieuwe EP uit. Yes But No. Een zes tracks tellende schijf. In ruim 17 minuten willen de heren de luisteraar overtuigen. Vanaf het begin merk je dat je te maken hebt met een band die lijkt op Triggerfinger. Dat betekent lekkere, rauwe aanstekelijke rock. Stevig maar goed te verteren. Kentucky Dare Devils sleept de luisteraar mee. 'American Dream' is dan ook een prima opener. Die zet gelijk de toon. De band wilt laten horen waar ze voor zijn gekomen. Rocken. Op Yes But No vallen alle puzzelstukjes in eens. De schijf is voorbij voor je het merkt. Er zit een lekkere flow in, alleen die wordt abrupt afgebroken, omdat het maar zes nummers zijn. En dan zijn 17 minuten niet veel. Toch kan men aan Yes But No zien dat Kentucky Dare Devils goed op weg is. Het viertal mag trots zijn op deze plaat. Gewoon heel hard draaien. En als die voorbij is? Nogmaals. <01/07/2011 - Ralf W.)

musiczine.net

De Westvlaamse Kentucky Dare Devils hebben hun rock'n'roll graag rauw en ongeschoren. Op hun EP 'Yes but no' tappen ze uit een vaatje van harde en ongecompliceerde rock en hier en daar wat stonerrock. De prijs der originaliteit zullen ze er niet mee winnen, maar het geheel klinkt wel fris en spontaan. Qua straight edge rock doen ze ons wel eens denken aan die heerlijke Sore Losers (die wel nog een klasse hoger spelen), vooral de titelsong heeft diezelfde drive meegekregen. Ook "Hard to please" rolt lekker door en heeft een lichte Queens of the Stone Age toets, net als afsluiter "Shrew to tame". Best wel een aardig rockplaatje, dus. Gedreven, potig en rechtdoor. Nu nog wat meer aan een eigen smoel werken en het boeltje nog iets vettiger doen klinken en ze komen er wel. (21/07/2011 - Sam De Rijcke)

moorsmagazine.com

Belgische gitaarrock, lekker stevig, met uitstekende riffs, een mooi ronkende bas, een prima zanger, goede liedjes en maar één klein minpuntje - hun debuutplaat is met zes nummers net wat te kort. Nu is dit wel een plaatje dat je gerust op repeat kunt zetten, want het is weliswaar stevige rock die voor een goede adrenalinekick en de nodige muzikale vitamientjes zorgt, er zit ook voldoende subtiliteit en gelaagdheid in de muziek. Dat wil zeggen dat het nog een groeiplaatje is ook, al zou je dat op het eerste gehoor niet zeggen, want dan hoor je vooral die lekkere dampende gitaarriffs. Maar de muziek van deze Belgen zit behoorlijk geraffineerd in elkaar. Zeer mooi visitekaartje heren, nu graag een vet, vol album. (juni 2011)

KeysAndChords.com

2011 is het jaar waarin Kentucky Dare Devils hun 1e officiële EP voorstellen aan de wereldpers. Zes nummers in amper 17 minuten laten deze heren op ons los. Weinig bands beschikken over een degelijke bassist/vocalist. Maar Jeroen Van Overbeke steekt hier toch wel de kroon met zijn zangpartijen en baslijnen . Samen met Steven Verbeke op de drumvellen en Yves Verleysen en Lieven Joos op gitaren, zijn alle nummers stevig gekruide rocksongs met een duivelse sound. Alle songs zijn begeesterd door die strakke maar hedendaagse rocksound. Het tempo wordt moeiteloos aangehouden en heel wat gitaarsolo’s houden dan ook onze bijzondere aandacht. What a great sound and a perfect musical vision. This is a Belgian band and highly recommended. Play it loud ! Kentucky Dear Devils concerteren voor u op donderdag 11 augustus om 21u00 in het Fourfest te Ruiselede (27/06/2011 - Philip Verhaeghe)

Rootstime.be

De voornaamste ambitie van de nieuwe Belgische rockformatie ‘Kentucky Dare Devils’ uit Tielt en omgeving is ‘a good time’ te bezorgen aan de bandleden en aan iedereen die bereid is om naar hun muziek te luisteren. Daarbij mag de knop van de versterker op het luidste niveau gedraaid worden want de scheurende gitaren, bas en drums vormen de ideale voedingsbodem voor een tijdlang onbezonnen rock’n’rollen. Zanger-bassist Jeroen Van Overbeke, gitaristen Yves Verleysen en Lieven Joos en drummer Steven Verbeke worstelen zich op hun recent verschenen debuut-ep “Yes But No” in het zweet op zes nummers die Jeroen Van Overbeke als componist voor de band heeft klaargestoomd. We horen recht-toe-recht-aan rock and roll met schreeuwerige zang en complexloze gitaarriffs in nummers die qua opzet niet eens zo sterk van elkaar verschillen. Daardoor kunnen we u niet echt uitleggen waarom we meer of minder zouden houden van de tracks “American Dream”, “Bruise My Body” of titeltrack “Yes But No”. We headbangen rustig (eigenlijk eerder zweterig) verder mee met de ‘Kentucky Dare Devils’, een groep die zijn roots had in het ter ziele gegane collectief ‘Trunkboy’ en nu opnieuw voor zoveel mogelijk optredens op festivals gaat met de nieuwe band. Het nummer “Hard To Please” is de spreekwoordelijke ‘vreemde eend in de bijt’, hoewel ook hier de gitaren hun dynamische gang blijven gaan, maar waarin er wel wat meer diepgang in de zangpartijen werd gestoken. In het daaropvolgende “On The Radio” en het afsluitende “Shrew To Tame” is het echter helemaal terug naar zorgeloos doordrammende rock’n’rollmuziek. Zelf noemt deze band ‘Triggerfinger’ als stichtend voorbeeld en we moeten erkennen dat ze moeiteloos op eenzelfde podium als die groep zouden kunnen staan. Of ‘Kentucky Dare Devils’ het publiek ook een heel optreden lang zal kunnen blijven boeien zullen we pas echt te weten komen als de groep zal komen aandraven met een volwaardige studioplaat. Allicht iets voor de nabije toekomst. (juni 2011 - Valsam)

Rockportaal.nl

De eerste plaat van dit Belgische viertal liegt er niet om. Tezamen met een grappig persbericht worden de Belgen gepresenteerd als de toekomst van rock 'n roll. Grappig. Echter er zit zeker weten een kern van waarheid in. De EP van de Kentucky Daredevils (waar de naam vandaan komt, moet ik jullie schuldig blijven) rockt namelijk als een tierelier. Het is meestal lastig om een goede indruk te krijgen door middel van een EP. Bij dit viertal lukt het aardig. De EP, genaamd Yes But No, geeft een goed beeld van wat we de komende periode van de Kentucky Daredevils kunnen verwachten. Eerste dat opvalt is dat de hoofdrol is weggelegd voor het gitaarwerk. De spanning in de nummers wordt mooi opgebouwd. De vocalen van Jeroen van Overbeke willen nog weleens varieren maar al met al komt hij goed uit de verf. Door de tempowisselingen blijven de songs verrassen. Het zijn 'maar' zes nummers maar ik heb ze alle zes nu inmiddels vijf keer beluisterd. Het is heerlijke ongecompliceerde rock. De Belgen komen hun belofte na die ze in hun persbericht schrijven. Ze rocken. En hoe! Als dit een voorbode is voor wat er op de eerste full length komt te staan dan ga ik hem zeer zeker aanschaffen. (21/06/2011 - Marvin Hendriksen)

Festivalinfo.nl

De heren van Kentucky Dare Devils hebben humor. Waar de meeste persberichten wars zijn van clichématige loftuitingen door een promotiebureau, trekken de mannen vergelijkingen tussen zichzelf en de Russische revolutie, zombies in wijwatervaten en Jean-Marie Pfaff. Dat laatste is nog enigszins relevant, want El Sympatico komt ook uit België en is eveneens een grappig manneke. Wat Pfaff ook verstond was zijn vak: voetballen. Op Yes But No, de eerste plaat van de Kentucky Dare Devils, blijkt dat ook zij hun vak verstaan. Vooral het gitaarwerk is smakelijk en dat is natuurlijk een absolute must voor een band die vergeleken kan worden met bijvoorbeeld Wolfmother en Pearl Jam. Althans, vergeleken: de heren staan uiteraard in de schaduw van deze grootheden, aangezien Yes But No nog maar een eerste EP is. Echter, het talent is er en dat zit hem vooral in het feit dat de heren op gewiekste wijze spanning weten op te bouwen in nummers. Op de titeltrack weet het drietal met een gespannen couplet en een sidderende aanloop naar het refrein de luisteraar op het puntje van de stoel te krijgen. Het refrein barst vervolgens compleet naar verwachting los. Maar ook als er geen gebruik gemaakt wordt van rustigere delen, zit er genoeg spanning in de nummers van deze Belgische durfallen. In opener 'American Dream' verandert het tempo nauwelijks en vlakt bij tijd en wijlen het nummer slechts gedeeltelijk af. Toch weet de band met veel solo's, een gonzende bas en een juiste, bescheiden dosis vocalen de aandacht zonder moeite te houden. Opvallend is dat vocalist (en bassist) Jeroen van Overbeke niet op elk nummer even sterk zingt. Op 'American Dream' klinkt hij uitstekend, terwijl op 'Bruise My Body' zijn hese stem te ver doorschiet en daardoor te veel steekt in het gehoor. Anderzijds, de gitaar is zo prominent aanwezig en maakt zoveel lijntjes, dat je bijna kan zeggen dat de leadvocals uit zes snaren komen en Van Overbeke de tweede zang op zich neemt. De Belgen presenteren zes nummers en die doen wat er beloofd wordt: rocken. En stevig ook. Dat gaat een hele enkele keer ten koste van de melodie, maar tegelijk is er genoeg spanning in deze EP. De vraag is of dat op een album ook haalbaar is, maar daarin mogen de Kentucky Dare Devils ons verrassen. De zang en de productie mogen nog iets beter, maar de sound en de visie staan. En dat is toch veruit het belangrijkst. (21/06/2011 - Koen Nederhof)

Rifraf

De roots van het Tieltse Kentucky Dare Devils liggen ergens verborgen in de obscure jaren '90. Gelukkig geen foute technobeats, maar wel heel lekkere rock-'n-roll, strakke solo's incluis. Bruise my Body is echt een cool nummer, het rockt langs alle kanten. Ook titelsong Yes But No weet volledig te overtuigen. Vette, sleazy riffs en genadeloos drumwerk kunnen echter niet verhinderen dat de zes nummers niet echt blijven hangen - hoewel dat eerder de schuld van het genre is, dan van het talent en het potentieel van de band. Triggerfinger is momenteel heer en meester in het genre en duldt geen oppositie. We kennen de klank, het is al eens gedaan. Al bij al is het een zeer goede aanloop naar het vinden van een eigen sound en een keer ze die gevonden hebben mogen de Vlaamse podia gaan uitkijken. (kv)